Vlissingen in de tweede helft van de vorige eeuw. Gehavende havenstad, overeind krabbelend.
Verloren iconen als de wandelpier, het treinstation in renaissancestijl en Grand Hotel des Bains.
Tragiek van oorlog en rampspoed. Grandeur en allure weggevaagd tot een kleurloos grijzig pallet.
Toch was het heerlijk op te groeien in de boezem van bouwvallige glorie.
Tijdsgewricht van verval, vernieuwing en hernieuwd elan. Een jeugd als
een spannend jongensboek. Markante mensen, havens en de zee. Een mooiere speelplek
nauwelijks denkbaar!
In “Grandeur in perspectief” beschrijft Ron de Jonge het Vlissingen van zijn jeugd. Herkenbaar voor tijdgenoten en een doorzicht in perspectief voor de jongere generatie. Zowel de omslag als de teksten zijn op prachtige en verfijnde wijze geïllustreerd door de Vlissingse tekenaar Hein Naerebout.
De opbrengst van de eerste duizend verkochte bundels komt ten goede aan vereniging Vrienden van het muZEEum en het Gemeentearchief Vlissingen
Is een weergave van mijn gevoel dat Vlissingen na alle overheersingen en
oorlogen evenzeer heeft geleden onder stadsvernieuwers en projectontwikkelaars.
Het is evident dat je niet alles kunt behouden. De wijze waarmee gebouwen en
stadsdelen zijn opgeofferd, is echter stuitend. De oproep aan toekomstige bestuurders
is om die geweldige stadshistorie met het heden te vervlechten en te verankeren.
Dit gedicht ademt de sfeer van Vlissingen in zijn groots- en leegheid.
De "leegheid" kan fascinerend zijn. Bruisende zomers vol vertier en historische
ankers tegen de achtergrond van het weemoedige monotone geluid van de misthoorn
of als storm en slagregens uitgestorven straten en pleinen striemen. De littekens
zijn residuen van strijd, gevecht en (weder)opstanding. Een strijd die door de
strategische ligging en eigentijdse belangen nog lang niet is gestreden.
Loop eens door de stad als zwaar stormweer en springtij zich aankonigen.
Ga eens staan aan het eind van de gang onder het Keizersbolwerk, de kazematten.
Je ziet het water kolken, de gecontroleerde deining verdwijnt en gaat over in woeste bewegingen.
Kijk naar de diepe inktzwarte lucht die onheilspellend nadert. Dan besef je de kracht van de elementen
en het weerloze, maar nog meer de sfeer van dit gedicht.